და რა ვქნა?!



tumblr_mf9jllsxvL1rdju27o1_500_large

ვუყურებ ჩემს ბლოგს და ასე მგონია,რომ მეკითხება: “რაზე ფიქრობ? საერთოდ გახსოვარო?” ხო, ბლოგი და პატრონი ერთმანეთს უნდა გავდნენ:) ჰოდა, მეც ხომ არავის ვახსოვარ, არც ეს გაახსენდეთ, რამოხდება რო?
ჩემს “ცხოვრაბაში” არაფერი არ ხდება 🙂 ჩვეული ქაოსია, მე კიდევ ამ ქაოსიდან ღმერთების წარმოშობას ისევ ველი 🙂
არ მინდა დეპრესიულ ტიპშას ვგავდე ან რაიმე მსგავს, პროსტა, აი, არავინ არ მყავს, მართლა.
ნუ, როგორ შეიძლება ადამიანი არსებობდეს, რომელსაც არავინ არ ჰყავს , მაგრამ… იმედი,რომ მქონდეს ვინმესი არ არსებობს ბუნებაში მსგავსი არსება (საკუთარი თავის გარდა)
ისე, ბევრი რამ კი ვისწავლე ამ ბოლო დროს
1. არასოდეს არ უნდა გაექცე პრობლემებს (ვიცოდი, მაგრამ უფრო განვიმტკიცე)
2. იმედია, საბოლოოდ დავრწმუნდი,რომ არავის უნდა ენდო
3. არავის უნდა მივეჩვიო
4.არავინ არ უნდა მოვუშვა ახლოს
ჰოდა, ვარ ესე. მარტო, ჩემთვის (სულიერად რა თქმა უნდა)
სოუ, სულ ეს იყო, უბრალოდ, ძალიან, ძალიან მომინდა რამის დაწერა და გაზიარება!
ჰოდა, ვისაც არ გჭირდებით: კარგად ჩემო მეგობრებო!

Advertisements

გელი.


 

tumblr_mojnch62361srad0yo1_500რამდენჯერ გითქვამს,რომ ჩემთან იქნებოდი, სულ ჩემთან ამი? დაუნახავი ვარ, ძალიან დაუნახავი.. დაგიბრუნდი ისევ, მაგრამ ვერ გპოულობ. ნუთუ ესეთი ძნელია ისევ ერთმანეთით ვისუნთქოთ. ყოველ თვეში ერთხელ მოგწერ.. მხოლოდ ერთხელ. მინდა მარტო მე დაგიძახო “ამი”. მხოლოდ მე. შენ ჩემი ულევი მუზა ხარმ რომელიც არ მიდის. თითები… შენდამი უმისამართოდ დაწერილი სიტყვები.. ისევ ვკითხულოვ შენს ერთადერთ შემორჩენილ წერილს და მახსენდება შენი ხმა… გთხოვდი დარჩი, შენ ვიცი,რომ იღიმოდი და ამბობდი, მე სულ შენთან ვიქნებიო. ნუთუ შენც მომატყუე?
შენს სიტყვებს ვიმეორებ, მითხარი როცა იწვიმებს გამახსენდებიო, ამი წვიმდა, წვიმდა და მე უშენოდ… მინდოდა ერთად შეგვეგრძნო მისი სუნი.. მომენატრე. ისევ მინდა მითხრა, მხოლოდ შენ,, რომ გიყვარხარ. შენ ხარ სულად გცეული, ჩემში ჩარჩენილი. ჩემი წვიმის მე ხარ. არ მინნდა სამუდამოდ გაგიშვა, საბოლოოდ მომკლავს. დაბრუნდი აქ, მე გელი.tumblr_mojuxhO06I1rl2q9do1_500

არც ვაპირებ


  აი, როგორ ხდება ეს? შენ გეკითხებიან:”როგორ ხარ?”
შენ პასუხის გასაცემად არც ჩერდები, მოსმენითაც ძალიან ” ლევად ” უსმენ და აგრძელებ გზას იქეთ, პირდაპირ. ქარი ქრის (ამ სიტყვებზე, ყოველთვის გალა მახსენდება) მტვერია (ამაზეც) და მაინც მიაბიჯებ წინ. მე ვერც კი ვხვდები, რატომ ვყვები შენზე, ან საერთოდ რა შუაშია შენთან ქუჩა, ან გალა. “გენიოსები არ ხდებიან, ასეთებად იბადებიან”, მართალია, მართალია.

 tumblr_lm840cDgNq1qkmgclo1_500
ხო, მერე სწრაფად უხვევ და შენ მყუდრო, ჩუმ, მაგრამ ცივ სადარბაზოში შედიხარ. ხმაურით იკეტება და ძველ კიბეებზე ადიხარ, თან გონებაში ითვლი. გასაღებს ხმაურით იღებ, (ხო, ლამის დამავიწყდა, სანამ შენი არსებობით ვიღაც დაინტერესდებოდა, მანამდე მეყვავილესთან ზიზილები იყიდე, კუთხის მაღაზიაშიც შეხვედი, სიგარეტი და ცოტა ყავა წამოიღე. ) შედიხარ შენს სახლში, სახლია ხომ, აბა სხვა რა უნდა უწოდო? ეტყობა ისიც გამოიფიტა, ფეხსაცმელს უკვე დიდი ხანია აღარ იხდი სახლში შესვლისას, შენ ძველ პალტოს იქვე აგდებ, გაზზე გაწუწულ ჩაიდანს დგამ, იღებ სიგარეტს და შენს საწოლზე ეხეთქები. ცოტა ხანს სიგარეტს აბოლებ, და იაფასიანი მისი სუნი გკლავს, არც მისი კვამლი ჩერდება დიდხანს, ხელს ურევ მასში, იქნებ რამე შენეული შეიგრძნო.. მაგრამ უცბად ამჩნევ,რომ ჩაიდანის გამგმინავი ზუზუნის ხმა ისმის.
ყავა უკვე დაასხი, იხედები ფანჯარაში, სადაც ის სამყაროა, რომელსაც 10 წუთის წინ გამოექეცი.მე კიდევ, ისევ ვწერ შენსზე.
ყავას ოდნავ მოსვამ, ტუჩები გისველდება, გინდა, ვინმე იყოს კიდევ,რომ გაიგოს თუ რა გემრიელია შენი ყავა.  და სიგარეტი? სად არის შენი სიგარეტი?  
მე არ აგღიქვამ როგორც მხატვარს, ან რაიმე მასეთს. შენ ძალიან უბრალო ხარ, რომ ამხელა პიროვნება იყო. არც ადამიანად.. საერთოდ, მიკვირს როგორ არსებობ? 
მე ისიც მიკვირს, ისიც მაკვირვებს, რომ..
არ გცივა? 
მე კი, ცოტა.
იცი? მე ისევ ოკეანეში ვწევარ და თოლიებს ვითვლი, იცი? მე ისევ ყავას ვსვამ და მის სუნს ვიმახსოვრებ.   ჩემს გარშემო დიდი ლენტა და ლამაზია ისე.. აი ეს სურათიც, რომ ვწერ ნელ-ნელა გვერდზე გადადის. კარგი რა, კარგი რა. წამოდი, წამომყევი რა.. წამომყევი.
ვიცი, რომ ისევ გრძნობ სუნს.  იცი, მაშინ ძალიან დიდხანს ,რომ გიყურე, მინდოდა შენი  სახე სამუდამოდ დამმახსოვრებოდა, მაგრამ არ მეყო და მავიწყდება.. მე კი.. ბნელა, ძალიან ბნელა, მაგრამ შენი სუნი ხელებზე მაინც ამდის, აღარ მინდა რამეს შევეხო, შენი სუნია, შენი..
tumblr_mi865hvEVb1qzcq51o1_500

კიდევ “ერთხელ” ის.. :*


რა არის ოცნება? მკითხა ნუცამ..

До скорой встречи !!!

ის.,, ვუპასუხე ბანალურად !
ის… ხო ის.. ისევ ის… ჩემი ის !

Continue reading

მიშა, სალათი, ყავა ანუ მე


ძლივს ძლივს ძლივს ! მე აქ ვარ! არ მჯერა ! დავბრუნდი !!! ჰეი! აბაბააა, ;დ სურამში ვიყავი, არა ჩუმათელეთში, იქ არის იმენა არაცივილიზაციის პროვოკაცია. საერთოდ მშვენიერი დრო იყო. მომეწონა. რანაირად ვწერ? რაღაც ისე ;დ ღმერთო, რაღაც ძაან  ისე ვარ, იქ სუულ სულ სულ ვჯირითობდი, და რავიცი. ხვალ დედაჩემი ჩამოვაა, უნდა ვეჩხუბო ;დ ისე მომენატრა, გავჭყლიტაავ!!! ჩემი !!!

Continue reading

Your World-119


მივესალმები   მსოფლიოს, ერთ-ერთი მორიგი დედააფეთქებული ქვეყნიდან, რომელსაც მგონი ..  არ გვინდა დაკონკრეტება რა ჰქვია, ამ იდიოტოკრატიული და ცინ იკური მსოფლიოს ნაწილია. ეხლა მგონი ოცდამეერთე საუკუნეა, 17:22 და მგონი 8 აგვისტოა, 2012 წლის J მე ამ დედააფეთქებული ქვეყნის, ერთი მორიგი „შვილი“ ვარ ))

Continue reading

იუსი! იუსი!!!


   რამოდენიმე წამის წინ  ჩემს ამსტერდამს გადავავლე თვალი.. როგორ მომენატრა, ის დრო.. ეს სიტყვები, ყველაზე მეტად მიყვარს 

რამოდენიმე საათის შემდეგ ჩვენ ნავში ვისხედით და ამსტერდამის ქუჩებს, ფერად სახლებს ვათვალიერებდით, ვიცინოდით და ვხვდებოდით ჩვენ ერრთმანეთი გვიყვარდებოდა.. ან უკვე შეგვიყვარდა, ან გვიყვარდა.♥

 

Continue reading

დედამიწა? ოხ.. თქვენაირი რომ არის?


 არ ვიცი ამ შუაღამისას რამ მომაგონა პოსტის დადება, მაგრამ ისე ცუდად ვარ, არ შემეძლო ჩემი გრძნობები აქ არ დამეწერა.

Continue reading

ყოველდღიურობა-Fuck This Sh!t! :)


  ვაიმე, ზაფხული გადის, არ ვიცი რა გავაკეთო, რა შევცვალო. ეს დრები არ მიდიან გაილიოს, იმიტომ, რომ ვიცი საშინლად გამიძნელდება შეჩვევა სიცივესთან, რაც გადის ჩემი დრო, მით უფრო, მოკლედ არ ვიცი,,, ძალიან ბევრი რამ შეიცვალა, ეხლა დედაჩემს ველოდები, ჩამოვა და ♥ ჩემი, საკუტარი ჩემი ვარდისფერი ლეპტოპი მექნება ♥ისე მინდა იმ პატარაის ნახვა, არა დედიკოჩემისაც მაგრამ.. ხო, კიდევ ახალი ის არის, რომ მე და ნუცამ, დავიწყეთ კნუტების გაშვილება, ანუ ნუცის კატის კნუტების, ისეთი საყვარლები არიან♥

Continue reading