უმისამართო.


მიყვარს უმისამართო წერილების წერა, თავისუფლად ვწერ. იმას გადმოვცემ რასაც მართლა ვგრძნობ. ვიცი,რომ იმ ადრესატს არ მიუვა, ვისზეც ვწერ… ასე,რომ..
და მაინც, მომდის პასუხი ერთ წერილზე. (მე ხომ ძალიან მიყვარს წერილები)
ამ პასუხის ლოდინში, თითები ნელ-ნელა გამიხდა, თმაც გავერცხლისფერდა… ჰოდა…
ტუჩების კანკალით ვიწყებ მის კითხვას.

Image Continue reading

Advertisements

გელი.


 

tumblr_mojnch62361srad0yo1_500რამდენჯერ გითქვამს,რომ ჩემთან იქნებოდი, სულ ჩემთან ამი? დაუნახავი ვარ, ძალიან დაუნახავი.. დაგიბრუნდი ისევ, მაგრამ ვერ გპოულობ. ნუთუ ესეთი ძნელია ისევ ერთმანეთით ვისუნთქოთ. ყოველ თვეში ერთხელ მოგწერ.. მხოლოდ ერთხელ. მინდა მარტო მე დაგიძახო “ამი”. მხოლოდ მე. შენ ჩემი ულევი მუზა ხარმ რომელიც არ მიდის. თითები… შენდამი უმისამართოდ დაწერილი სიტყვები.. ისევ ვკითხულოვ შენს ერთადერთ შემორჩენილ წერილს და მახსენდება შენი ხმა… გთხოვდი დარჩი, შენ ვიცი,რომ იღიმოდი და ამბობდი, მე სულ შენთან ვიქნებიო. ნუთუ შენც მომატყუე?
შენს სიტყვებს ვიმეორებ, მითხარი როცა იწვიმებს გამახსენდებიო, ამი წვიმდა, წვიმდა და მე უშენოდ… მინდოდა ერთად შეგვეგრძნო მისი სუნი.. მომენატრე. ისევ მინდა მითხრა, მხოლოდ შენ,, რომ გიყვარხარ. შენ ხარ სულად გცეული, ჩემში ჩარჩენილი. ჩემი წვიმის მე ხარ. არ მინნდა სამუდამოდ გაგიშვა, საბოლოოდ მომკლავს. დაბრუნდი აქ, მე გელი.tumblr_mojuxhO06I1rl2q9do1_500

და შენც წახვალ


tumblr_mjrvsnASu81s8dyqso1_500

-რას გაგონებს?

-ადიდებულ მდინარეს, რომელსაც აღარავინ აღარ ჰყავს.

-ვინ არის ის?

-ჩემი ახალი მუზა

-რატომ ?

-ჩემიანია

-რას ეტყოდი?

-წადი, წადი.

-კი, მაგრამ ის ხომ შენიანია?

-ჩემს  მესაც იგივეს ვეუბნები.

-კიდევ?

-უნდა იყვეს კიდევ? კიდევ არ არსებობს.

-და რომ წავიდეს?

-არ წავა.

-რა იცი?

-მაგრძნობინა.

-რა?

-ძნელი კითხვაა, ნელი პასუხი აქვს.

-შეეცადე.

-არა, არა. 

-რატომ?

-მზე გიყვარს?

-კი, რა იყო რო?

-რატომ გიყვარს?

-იმიტომ,რომ მათბობს, კარგია.

-მე ეგრე არ გიპასუხებდი.

-აბა როგორ?

-შენც, რომ შეიყვარებ, მერე მიხვდები.

-მეყვარება ?

-ხო, გპირდები.

tumblr_mjs267rky91ry8csqo1_500

 

 

-ნახე, გაწვიმდა.

-გავალ და შეგიგრძნობ

———————————————————————–♥

-მერე? მერე რა ვქნა ?
-მერე? მერე.. მერე, რომ.. წადი.
-არა
-წადი
-არა
-გთხოვ.
-არა.
-კაი რა.
-არა
-წადი,წადი
-მიყვარხარ.

 

 

 

 

წვიმაზე გპატიჟებ!!!


და ისევ ახალი პოტსი, უცვლელად ვხივარ დივანზე ლეპტოპთან ერთად და..  რაღაცნაირად 🙂 იცით, როცა ვინმესთან ლაპარაკი მინდა, თვალებს ვხუჭავ და იმ ადამიანის სახეს წარმოვიდგენ, შედმეგ კი ვიწყებ მასთან საუბარს, ნუ რა თქმა უნდა გულში წინააღმდეგ (ესე იწერება? როგორც არის..)შემთხვევაში.. მოკლედ, ეხლაც დავხუჭე თვალები, მაგრამ ძალიან ბევრი ადამიანის სახე გაჩნდა, ამიტომ ამ საქმიანობას თავი გავანებე და ისევ პოსტს ვწერ.

Continue reading

შენი ! შენიც ! კრეწინსკი ლაიფ ))


ამ ბოლო დღეებში ავიკვიატე სიმღერა, არ ვიცი რატოომ : X ალბათ ჩემს ხასიათს ჰგავს, ან არ ვიცი. უბრალოდ მგავს. მთელი დღეები მას ვუსმენ, გუშინ, გუშინ წინ და დღეს… გუშინწინ? თუ გუშინ წინ? ერთი ჩორტია არა?
მე გუშინ და გუშინწინ… დავდიოდი წვიმაში…
გუშინ წინ!!! მემე მე მართლა ვხვდებოდი, რომ მიყვარდი..
გუშინ მემემე მართლა ვხვდებოდი , რომ მძულდი.

Continue reading

მე ვსწავლობ ფრენას ! ♥


 

უი მართა იცი დღეს წვიმდა, ხო, და მე მიხაროდა.. ვიცი დას წინ არ შეიძლება მძიმე, მერე რა? არც ის შეიძლება, რომ მიყვარდე და მერე რა?
აუ დღეს მოვდიოდი ნელა და წვიმა დამიდიოდა, რაღაცნაირად მსიმოვნებდა, თან მცხელოდა… ტირილი მინდოდა, მაგრამ ვერ..

Continue reading

“ჩემი ამსტერდამის ბიჭი” (4)


  ოთახში ვიჯექი და ინტერნეტში დავძვრებოდი, ჩვენს კომპანიაზეც წავაწყდი სიახლეს, ჩემს შესახებ ეწერა, რომ მეტად სანდომიანი პიროვნება ვარ, მნიშვნელოვან საქმეებს ვაწარმოებ ი ბლაა ბლა.

Continue reading

ჩემს ♥ შენი ♥ შეუყვარდა ))


 

-წვიიმს?!
ხო, წვიმს )) და ისევ გამიწვიმდა )) და გულს დააწვიმდა )) დაა დასველდა და გაილუმპა )) და გულს გული ეტკინა ))

Continue reading

უცნობო იცოდე ბოლოა .. ))


ამ ბოლო დროს შევიცვალე.. რა თქმა უნდა წლების განმავლობაში ვიხვეწებოდი მაგრამ, ახლა კი.. აღარ მომწონს ჩემი ზეთის საღებავების სუნი, როცა ვხატაავ არ ვიცი რა მემართება მაგრამ მალე მბეზრდება.. აღარც გარეთ მომწონს გასვლა, აღარაფერი მახარებს : )) მაგრამ არ ვიცი რატომ.. 
მირჩევნია დავეგდო საწოლზე  ჩავრთო რამე ისეთი.. სიმღერა და თვალები დავხუჭო, ამ დროს მზის სხივები ისევ მელამუნებიან ფეხებზე და მეც ვყვები მათ.. )) სიმღერა ნელ-ნელა წყდება და… როცა თვალებს ვახელ ბნელა და ფეხებზე მზის სხივების ნახვლად პლედი მელამუნება.. )) აი იქუხა.. როგორ მიყვარს როცაა წვიმს, მალე წიმა წამოვა, დაა მეც მეშველება.. )) დავჯდები ჩემს ფანჯარასთან და … შემოვიდებ ფეხებს .. კიდევ იქუხა,, ცხელ ყავას დავიდებ..))) ავიღებ რამე წიგნს და წავიკითხავ.. )) აი მაგალითად გუშინ “ჭიაკოკონობა” იყო, მთელი უბანი გარეთ მე სახლში ვიჯექი და არაფერს ვაკეთებდი, უბრალოდ ვიჯექი.  აარაფერი მესმოდა, არაფერი .. )) მაგრაამ

შემდეგ გამახსენდა ის რომ.. )) მე მე მემემემემეემემე.. უნდა დამეწერა…

წერილი ჩემი უცნობისადმი.. დააა მე მმას მივწერე..

და… )) მან მე არ მიპასუხა.. არ || კიდევ ერთხელ შემილახა თავმოყვარეობა ; || კიდევ ერთხელ..
მაგრამ კიდევ მივწერე..
(აი კიდევ გაწვიმა.. ))


იცი… რა?! წვიმს. ჩემთან წვიმს და ფანჯარასთან ვზივარ, ნაცნობ მდგომარეობაში.. (როგორც ყოველთვის) და  დაგინახე,, )) ხომ შენ უცნობო დაგინახე, როგორ მიდიოდი… ნელი ნაბიჯით, აუჩქარებლად, შავი მანტო გეცვა.. და თავზე შავი “დახვეწილი” ქუდი გეხურა..
კი ისეთი გრძნობა დაამეუფლა,რომ შენ ის იყავი… ის მაღალი შავებში.. და ნელი ნაბიჯით მიდიოდი.. მაღლა იყურებოდი და სახეს იმანჭავდიი..
თმა არ გისსველდებოდა,, არც სახე.. უბრალოდ მიდიოდი.. გზა გადმოკვეთე და ჩემი ფანჯრისკენ გამოემართე.. ((
და იცი?! მარტო შენ შემამჩნიე რომ ფანჯარაში ვიჯექი და ვიყყურებოდი.. მარტო შენ.. რამდენმა აიარა და ჩამოიარა მაგრაამ
მხოლოდ შენ უცნობო მხოლოდ შენ შემომხედე,, შენ დამაკვირდი..
შენი მწვანე თვალებით.. შენ მიყურებდი.. მხოლოდ შენ მიღიმოდი..
და მეც მხოლოდ შენ გაგიღიმე..♥
იცოდე ეს ბოლო წერილია ჩემი შენდამი… ) (თუ არ მომწერ, არ მიპასუხებ)
ჩემო უცნობო  შენი ბოლო წერილი.. ))  ♥